Πόλεμος και Ειρήνη.

Όταν θα διαβάζεις αυτό το κείμενο, ελπίζοντας φυσικά πως υπάρχει ακόμα, εύχομαι να έχουμε ξεφύγει κοινωνικά από το καθεστώς του Πολέμου.

Η Οικονομία μας ζει σε ρυθμούς Πολέμου.
(πως αλλιώς να δικαιολογήσουμε την ακρίβεια, το τεράστιο κόστος διαβίωσης, τις μεγάλες οικονομικές ανισότητες και φυσικά τα δυσθεώρητα χρέη που όσο τα πληρώνουμε, τόσο μεγαλώνουν...)

Η Κοινωνία μας ζει σε ρυθμούς Πολέμου.
(πως αλλιώς να δικαιολογήσω τις ουρές στα συσσίτια, τους άστεγους, τους απλήρωτους, τους άνεργους και τα πεινασμένα παιδιά...)

Ο Πολιτισμός μας ζει σε ρυθμούς Πολέμου.
(πως αλλιώς να δικαιολογήσω την ολοένα αυξανόμενη τάση για βίαια παιδικά παιχνίδια, σαν αυτό το πλαστικό πιστόλι λέϊζερ που το είδες για πρώτη φορά και ήρθες να μου πεις τί ωραίος πύραυλος που είναι με τόσα φωτάκια...)

Η Ψυχολογίας μας ζει σε ρυθμούς Πολέμου.
(πως αλλιώς να δικαιολογήσω την ολοένα και μεγαλύτερη δυσκολία του καθενός μας να δει ένα πιο φωτεινό μέλλον, στηριζόμενο στη συνεργασία και όχι στη μισαλλοδοξία...)

Κοιτάζοντας γύρω μου, έχω την αίσθηση πως αυτός ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, δεν τελείωσε ποτέ.
(πως αλλιώς να δικαιολογήσω  τα ακόμα περισσότερα χρήματα για εξοπλισμούς και τα ακόμα λιγότερα χρήματα για δημόσια εκπαίδευση και υγεία παγκοσμίως...)

Αυτό λοιπόν θα κάνουμε για άλλη μια φορά;

Χρειάζεται ως Ανθρωπότητα να σταματήσουμε να στήνουμε Ηρώα για αυτούς που σκοτώθηκαν από τόοοοσους άλλους ή για αυτούς που σκότωσαν τόοοοσους άλλους.
Και αυτό, δεν μπορεί να γίνει αναπαράγοντας τη βία που δεχόμαστε.

Μήπως θα ήταν πιο χρήσιμο να ξεκινήσουμε να γιορτάζουμε και να τιμούμε όλους εκείνους που αντιστάθηκαν στη νοοτροπία της Βίας και του Πολέμου και που βοήθησαν και βοηθούν ακόμα, εκατομμύρια άλλους να δημιουργήσουν ένα καλύτερο αύριο για τη ζωή τους και τη κοινωνία τους;

Όπως είχε πει και ο Αμερικάνος φίλος στην τελευταία του ομιλία:
"...χρόνια τώρα οι άνθρωποι συζητούν για Πόλεμο και Ειρήνη. Σήμερα όμως, δεν μπορούν πλέον απλώς να το συζητούν. Δεν πρόκειται πλέον για επιλογή μεταξύ βίας και μη βίας σ΄ αυτόν τον κόσμο. Η επιλογή είναι μεταξύ μη βίας και μη ύπαρξης."
M.L.King, 3/4/1968

Peace on Earth, not piss...

Παγκόσμια Ημέρα για την Ειρήνη σήμερα Ηλία μου.

Μερικοί όμως έχουν μπερδέψει την Ειρήνη με την "απουσία πολέμου"...

Και έτσι, προχωρούν καθημερινά, σε όλο τον κόσμο, σε πράξεις που έχουν μόνιμα και μακροχρόνια αποτελέσματα, ίσα με αυτά "πολέμων". Απλά δεν γίνονται με εκρήξεις ή πυροβολισμούς...

Ναι, η βία έχει πολλές μορφές, που σίγουρα ο πλέον θανατηφόρος συνδυασμός τους είναι ο πόλεμος. Θα άξιζε όμως πιστεύω να δώσουμε λίγο εσώτερο περιεχόμενο στην "Ειρήνη". Γιατί εξάλλου, αυτό που δημιουργούμε και εκφράζουμε με το σώμα και τα έργα μας, έχει προϋπάρξει μέσα μας, στο εσωτερικό μας τοπίο, που λέει και ο Αργεντίνος φίλος, Σίλο.

Με συγκίνησε πάντως το μήνυμα του Γ.Γ. του ΟΗΕ για την σημερινή ημέρα, που σου παραθέτω, καθώς συμφωνώ απόλυτα. Μάλιστα δεν σου κρύβω πως διαβάζοντάς το, ταυτίστηκα με αυτό που προτείνει καθώς όπως ήδη γνωρίζεις, είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν στη δύναμη της Παιδείας για τη δημιουργία ενός καλύτερου Κόσμου στην πράξη.

Ανθρώπινο Σήμα Ειρήνης - Αθήνα 2010 - Κόσμος Χωρίς Πολέμους και Βία
Φωτ.: Ανδρέας Δίζης

Μήνυμα του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε.

"Η Διεθνής Ημέρα Ειρήνης είναι η ώρα για αναστοχασμό - μια μέρα όπου επαναλαμβάνουμε την πίστη μας στη μη-βία και καλούμε σε μια παγκόσμια εκεχειρία. Ζητάμε από τους ανθρώπους παντού να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή, το μεσημέρι, τοπικής ώρα, για να τιμήσουμε εκείνους που σκοτώθηκαν σε συγκρούσεις και τους επιζώντες που ζουν με το καθημερινό τραύμα και τον πόνο.Φέτος δίνουμε έμφαση στην Εκπαίδευση για την Ειρήνη. Η Εκπαίδευση είναι ζωτική για την ενίσχυση της συνείδησης του παγκόσμιου πολίτη και την οικοδόμηση ειρηνικών κοινωνιών.Τον Ιούνιο, η Malala Yousafzai, η Πακιστανή μαθήτρια που έγινε στόχος δολοφονικής επίθεσης από τους Ταλιμπάν επειδή πραγματοποιούσε εκστρατεία για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, ήλθε στα Ηνωμένα Έθνη. Η Malala είπε: " Ένας δάσκαλος, ένα βιβλίο, ένα στυλό, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο." Αυτά είναι τα πιο ισχυρά όπλα.Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, το περασμένο έτος, ξεκίνησα την Παγκόσμια Πρωτοβουλία Πρώτα η Εκπαίδευση (Global Education First Initiative). Κάθε κορίτσι και κάθε αγόρι αξίζει να λάβει μια ποιοτική εκπαίδευση και να μάθει τις αξίες που θα τους βοηθήσουν να δουν τους εαυτούς τους ως μέρος μιας παγκόσμιας κοινότητας. Κυβερνήσεις και αναπτυξιακοί εταίροι εργάζονται για να φέρουν κάθε παιδί στο σχολείο και στη μάθηση για να εφοδιαστούν καλά για τη ζωή στον 21ο αιώνα. Υπάρχει νέα δυναμική σε χώρες με τις μεγαλύτερες ανάγκες, όπως εκείνες που επηρεάζονται από συγκρούσεις, οι οποίες είναι και το σπίτι των μισών από τα παιδιά που στερούνται εκπαίδευσης. Εκατομμύρια περισσότερα χρειάζονται καλύτερη σχολική εκπαίδευση.
Η εκπαίδευση των φτωχότερων και πιο περιθωριοποιημένων παιδιών θα απαιτήσει ισχυρή πολιτική ηγεσία και αυξημένη οικονομική δέσμευση. Ωστόσο η βοήθεια για την εκπαίδευση έχει μειωθεί για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία. Πρέπει να αντιστρέψουμε αυτή την μείωση, να σφυρηλατήσουμε νέες συνεργασίες, και να δώσουμε πολύ μεγαλύτερη προσοχή στην ποιότητα της εκπαίδευσης.
Σε αυτή τη Διεθνή Ημέρα Ειρήνης, ας υποσχεθούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας την αξία της ανεκτικότητας και του αμοιβαίου σεβασμού. Ας επενδύσουμε στα σχολεία και στους εκπαιδευτικούς που θα οικοδομήσουν ένα δίκαιο και χωρίς αποκλεισμούς κόσμο που αγκαλιάζει την ποικιλομορφία. Ας αγωνιστούμε για την ειρήνη και την υπεράσπισή της με όλες τις δυνάμεις μας."

Ενός λεπτού σιγής και αναστοχασμού & 100 λεπτά δράσης θα προσθέσω, γιατί η διαφορά ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, είναι η δράση! 

Το φτωχό 1%

Πριν μερικά χρόνια Ηλία μου, είχαμε, οι γονείς σου, την "πολυτέλεια" να πραγματοποιούμε αποστολές ανθρωπιστικού και κοινωνικού χαρακτήρα σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής...

Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι, το 2002, στην Κένυα. Η πτήση έφτασε στο Ναϊρόμπι αργά το βράδυ, και έτσι το σκοτεινό πέπλο του, μου έκρυψε το πραγματικό πρόσωπο της πρωτεύουσας... Όταν ξημέρωσε, κοίταξα από το παράθυρο του ξενοδοχείου μου και είπα "εντάξει, βλέπει προς τους πίσω δρόμους, που δεν είναι και ό,τι καλύτερο και σε άλλες πόλεις που έχω πάει...". Λίγο μετά, μαζί με τη νονά σου και έναν Κενυάτη φίλο συνοδεία, διασχίζοντας την πόλη για να πάμε στο σταθμό των λεωφορείων, απλά επαναλάμβανα από μέσα μου "...δεν μπορεί, στον άλλο δρόμο θα είναι καλύτερα... δεν μπορεί, στον άλλο δρόμο θα είναι καλύτερα... ".

Δεν ήταν. Πουθενά.

Κένυα, 2008

Τότε, η Κένυα, η Ουγκάντα και άλλες "λεηλατημένες" χώρες της Αφρικής και της Ασίας, ήταν από γαμήλιοι προορισμοί έως απλά "ανύπαρκτες" για τους Έλληνες (μην πω για όλη την Ευρώπη...).

Σήμερα, η λεηλασία μας χτύπησε την πόρτα. Και έτσι, περίπου 500.000 παιδιά ζουν στο όριο της φτώχειας, ή κάτω από αυτό. Προφανώς, το ίδιο και οι γονείς τους. Μια πρόσφατη "βόλτα" στην Αθήνα, την πρωτεύουσα, με έκανε να επαναλάβω τα ίδια ακριβώς λόγια που έλεγα τότε στο Ναϊρόμπι: "...δεν μπορεί, στον άλλο δρόμο θα είναι καλύτερα... δεν μπορεί, στον άλλο δρόμο θα είναι καλύτερα... ".

Αλλά δεν ήταν. Πουθενά.

από το lifo.gr

Άλλες χρονιές, αυτή την ημέρα που είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση της φτώχειας, οι "επίσημες" υποστηρίξεις και "φαίνεσθαι" δωρεές, ήταν ψωμοτύρι. Ήταν, έστω και αυτό, μια πράξη "αλληλεγγύης" προς όσους υποφέρουν από την οικονομική φτώχεια. Σήμερα, αυτό που όλοι οι "επίσημοι" προσπαθούν, είναι ακριβώς το αντίθετο: πως να κάνουν αυτά τα νούμερα μεγαλύτερα! Όχι στην Αφρική, στην Ελλάδα!!!

Ο Γκάντι είχε πει πως "η πείνα, είναι η ύψιστη μορφή βίας που μπορείς να επιβάλεις σε μια χώρα". Και είχε δίκιο. Τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι που υποσιτίζονται στην Ελλάδα, μια χώρα που από την ιδία της παραγωγή μπορεί να καλύψει το 80% ή και περισσότερο, των διατροφικών της αναγκών, είναι πάνω από το 20% του πληθυσμού και αυτό ανεβαίνει ανάλογα με τα νούμερα των ανέργων αλλά και των υποαπασχολούμενων.

Υπάρχει απάντηση; Σε αυτή την τεράστια, πραγματικά τεράστια, οικονομική (και κατ'επέκταση ψυχολογική) βία που δεχόμαστε καθημερινά, ώρα με την ώρα, από τους νόμους, τους κρατικούς θεσμούς και μια μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ;

Υπάρχει!

Αύριο που θα πάμε στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, ας θυμηθούμε πως την φτώχεια την κουβαλάνε αυτοί, και όχι εμείς. Μέσα στην καρδιά και το μυαλό τους. Μέσα στις καρδιές και τα μυαλά μας.

Εξάλλου, πως να το κάνουμε, είμαστε το 99% και αυτοί είναι το φτωχό 1%!!!

Κόσμος Χωρίς Πολέμους και Βία - ΑΟΡΑΤΟΙ - 2010

"Αγαπητέ κύριε Νόμπελ..."

Αγαπητέ κύριε Νόμπελ,

εκτιμώ βαθύτατα το έργο σας, το οποίο κατά καιρούς έχει βοηθήσει σημαντικά την ενίσχυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε διάφορες μεριές του πλανήτη μας.

Δυστυχώς όμως, άλλες φορές, φαίνεται πως βρίσκεσθε εις πλάνην οικτρήν...

Και τούτο διότι έχετε αδικήσει δεκάδες Ηρώων του Ανθρώπινου Γένους, όποτε βραβεύσατε πρόσωπα ή θεσμούς με βίαιο παρελθόν, παρόν και μέλλον... (παρακαλώ να σημειωθεί πως με τη λέξη "βία" εκφράζω την κάθε μορφή της...).

Πιθανόν, με τέτοιες βραβεύσεις, να θέλετε να κάνετε τον καλό παιδαγωγό, που προσπαθεί να ενισχύσει τα θετικά χαρακτηριστικά του μαθητή του, έναντι των αρνητικών. Θα συμφωνήσω με τον παιδαγωγικό ρόλο των βραβείων σας. Μόνο που μαθητές σας δεν είναι αυτοί που βραβεύετε (γιατί αυτοί είτε δεν το χρειάζονται, είτε υποκρίνονται), αλλά η Ανθρωπότητα!!!

Ειδικά αυτό το βραβείο για την Ειρήνη, θα μου επιτρέψετε να σας ζητήσω εξηγήσεις για την απονομή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι αδυνατώ να εμβαθύνω στην λογική και την ηθική του...

Γιατί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορεί να μην είχαμε πολέμους, είχαμε όμως την υποστήριξη ή ανοχή πολλών άλλων στην ..."αυλή" μας και φυσικά δεν ξεχάσαμε να αναβαθμίσουμε τα συμβατικά και τα πυρηνικά μας οπλοστάσια σε βάρος των κοινωνικών δαπανών...

Ίσως μάλλον καλύτερα θα ήταν να ξαναπροσδιορίσουμε του τί είναι Ειρήνη και τί ΔΕΝ είναι, ειδικά σε μια περίοδο που όλη η ανθρωπότητα βιώνει την οριστική κρίση και κατάρρευση του συστήματος αξιών που πορευθήκαμε τα τελευταία 200 - 400 χρόνια...

Ενδεικτικά, θα σας προτείνω ένα μικρό, πολύ μικρό, παγκόσμιο δείγμα, του πως εμείς οι κοινοί θνητοί (φέροντες εκφραστές της Ανθρώπινης Ιστορίας του σήμερα όμως...) αντιλαμβανόμαστε την Ειρήνη και τη Μη Ειρήνη...

photos by: Mohammad Rakibul Hasan, Bangladesh

 Καλή σας νύχτα και καλή μας μέρα!

Με βαθειά, ανθρώπινη ηθική,

ο μπαμπάς του παιδιού (που ξεχάσατε πως ήσασταν κι εσείς κάποτε)

(Το δείγμα είναι από τον 4ο διεθνή διαγωνισμό φωτογραφίας με τίτλο "Ειρήνη Είναι" και θέμα "Ειρήνη Είναι - Ειρήνη ΔΕΝ Είναι" που διοργάνωσε ο Διεθνής Οργανισμός του Ανθρωπιστικού Κινήματος "Κόσμος Χωρίς Πολέμους και Βία".)