Μπούλινγκ ή Μπόουλινγκ...

Άλλη μια Ευρωπαϊκή ημέρα Ηλία μου...

Για την ενδοσχολική βία. Δεν την ξέρεις ακόμα. Θα την γνωρίσεις, ίσως. Μάλλον. Μπορεί. Πιθανό.

Πριν λίγο καιρό, είχα την ευκαιρία να είμαι παρόν και να παρέμβω, ως μέλος του "Κόσμου Χωρίς Πολέμους και Βία", σε μια εκδήλωση-συζήτηση για το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η θεματική που είχα παρέμβει ήταν η Παιδεία. Ανάμεσα στα θέματα, ήταν το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας και οι προτεινόμενες/σχεδιαζόμενες δράσεις από πλευράς Πολιτείας, για την αντιμετώπισή του.

Το πλάνο λοιπόν, που υλοποιείται με αργούς ρυθμούς από το Υπουργείο Παιδείας, για την πρόληψη της ενδοσχολικής βίας, εμπεριέχει έναν σημαντικό κίνδυνο. Αυτόν του στιγματισμού των παιδιών μέσω της ενοχοποίησής τους. Έναν κίνδυνο που προέρχεται από την οπτική που προσπαθούμε να δούμε το θέμα. Είναι η οπτική της "απομόνωσης" του φαινομένου, της αποκοπής του ουσιαστικά από το σύνολο των κοινωνικών θεματικών. Λες και η εκπαίδευση και η εκπαιδευτική κοινότητα (εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς), από τις 7:30 μέχρι τις 14:30 τις καθημερινές, είναι μια άλλη οντότητα πάνω στη Γη, ένα παράλληλο σύμπαν, που ως δια μαγείας, από τις 14:31 και μετά (καθημερινές πάντα) πέφτει σε ένα είδος αδράνειας...

Είναι παρόμοια με την οπτική συνολικότερα ως προς την εκπαίδευση πιστεύω. Οι εκπαιδευτικοί είναι εκτελεστικά όργανα, οι μαθητές σκληροί δίσκοι που πρέπει να γεμίσουν και οι γονείς ηθοποιοί σε ρόλο εθελοντών οργάνωσης αντιμετώπισης ανθρωπιστικών κρίσεων.

Πηγαίνοντας πάλι στο ...παράλληλο σύμπαν που λέγεται "εκπαίδευση" (πάντα 7:30 - 14:30 και μόνο τις καθημερινές), προσπαθούμε να κατευνάσουμε τα παιδιά. Να τα "λοβοτομήσουμε". Περιορίζοντας τη δημιουργικότητά τους με ένα αυστηρό πρόγραμμα αποστήθισης. Περιορίζοντας την κοινωνικότητά τους προωθώντας τον ανταγωνισμό και το κριτήριο "έξυπνος-βλάκας". Περιορίζοντας την ανθρωπιά τους, προωθώντας τις διακρίσεις απέναντι στη διαφορετικότητα των συμμαθητών (αλλόθρησκος, αλλοδαπός, αλλόγλωσσος, ομοφοβία κλπ).

Φωτογραφία: William Hindle, UAE

1ο βραβείο/χρυσό μετάλλιο FIAP

5ος Διεθνής Διαγωνισμός Φωτογραφίας "Ειρήνη Είναι"

Κατηγορία "Μαθητές έως 16 ετών"

www.eirinieinai.gr - www.facebook.com/eirinieinai 

Μετά από όλα αυτά, μπαίνει και ο παράγοντας "κοινωνικές συνθήκες". Γιατί οι "οικογενειακές συνθήκες", που επηρεάζουν αμεσότερα τα παιδιά, δεν είναι ούτε αυτές ένα άλλο παράλληλο σύμπαν... Όταν η ανεργία σε μια χώρα, καλπάζει με 26, 27, 28% και ανεβαίνει... Όταν οι μισθοί σε όσους εργάζονται, μειώνονται σε αντιδιαστολή με τα προϊόντα που αυξάνουν την τιμή τους, όταν καλλιεργείται η διάλυση του κοινωνικού ιστού και η ενοχοποίηση όλων στα μάτια όλων, όταν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μια κενή ημέρα στο ημερολόγιο (και σχεδόν "τρελοί" όσοι την θυμούνται), όταν η ψυχολογική βία μέσω της απαξίωσης της εργασίας του κάθε πολίτη, μέσω των απειλών για κατασχέσεις κατοικιών, μέσω της καλλιέργειας της απογοήτευσης και του φόβου....
Όλα αυτά, που η πολιτεία κρύβει κάτω από το χαλί της "οικονομικής κρίσης".

Όλα αυτά που μας δείχνουν πως "κάτι λάθος" συνολικότερα κάνουμε. Ως άτομα και ως κοινωνία. Κάτι λάθος που περιμένουμε από τα παιδιά μας όχι να το διορθώσουν, αλλά να το υπομένουν χωρίς να το εκφράζουν ή να αντιδρούν. Το σλόγκαν "είναι δικό τους λάθος που δεν μπορούν να προσαρμοστούν" έχει αρχίσει να κερδίζει έδαφος. Το επόμενο βήμα, θα είναι να δημιουργήσουμε και εμείς μια γενιά Prozac άραγε;

Το λάθος δεν είναι στα παιδιά. Το λάθος είναι στο Σύστημα. Στο Σύστημα αξιών που μεγαλώσαμε και που μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Το Σύστημα των "τριών": Χρήμα, Σεξ και Αναγνώριση uber alles!!!

Ας σταματήσουμε να τοποθετούμε τα παιδιά ως "κορίνες" σε ένα τεράστιο κοινωνικό μπόουλινγκ. Χρειαζόμαστε δράσεις όχι "ενάντια στη βία", αλλά καλλιέργειας της μη βίας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας.

Δείτε τα παιδιά ως Ανθρώπους. Πλήρεις, ελεύθερους και δυνάμει ήρωες του μέλλοντος. Ακούστε τα, εμπιστευθείτε τα, δώστε τους χρόνο, προσοχή και αγάπη. Γιατί όπως είπε και ο Λιβανέζος φίλος μας: 
"Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας, είναι παιδιά της χαράς της Ζωής για τη ζωή. Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, αλλά αυτά ήδη κατοικούν σε ένα σπίτι που εσείς δεν μπορείτε να φανταστείτε ούτε στα πιο τρελά όνειρά σας!". 

Δάσκαλε, ευχαριστώ!

Ηλία μου, σήμερα είναι μια σημαντική ημέρα.

Ίσως η σημαντικότερη όλων στο ημερολόγιο όλου του κόσμου.

Είναι η παγκόσμια ημέρα για τους Εκπαιδευτικούς. 

Στις πιο πλούσιες γειτονιές αλλά και στα πιο απομακρυσμένα και φτωχά χωριά, με ζέστη ή με χιόνια, αυτούς θα πρέπει να θυμηθούμε και να ευγνωμονούμε. Και όχι γιατί πρέπει.


Απλά γιατί αν μπορείς να διαβάζεις αυτές τις γραμμές, το οφείλεις σε αυτούς. Όπως και όλοι μας...

Uganda, 2007.

Η πιο υποτιμημένη εργασία στον κόσμο, σε όλες τις κοινωνίες αυτή τη στιγμή. Υποτιμημένη ίσως και από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Όμως, κανένας μας δεν θα πρέπει να ξεχνάει τον σημαντικότατο ρόλο τους στη συνεισφορά στην παγκόσμια ιστορική μνήμη. Και για να το καταλάβεις καλύτερα, φαντάσου έναν κόσμο χωρίς τους δασκάλους....

Μπορείς;

Εγώ όχι!


Δάσκαλε, ευχαριστώ!

Peace on Earth, not piss...

Παγκόσμια Ημέρα για την Ειρήνη σήμερα Ηλία μου.

Μερικοί όμως έχουν μπερδέψει την Ειρήνη με την "απουσία πολέμου"...

Και έτσι, προχωρούν καθημερινά, σε όλο τον κόσμο, σε πράξεις που έχουν μόνιμα και μακροχρόνια αποτελέσματα, ίσα με αυτά "πολέμων". Απλά δεν γίνονται με εκρήξεις ή πυροβολισμούς...

Ναι, η βία έχει πολλές μορφές, που σίγουρα ο πλέον θανατηφόρος συνδυασμός τους είναι ο πόλεμος. Θα άξιζε όμως πιστεύω να δώσουμε λίγο εσώτερο περιεχόμενο στην "Ειρήνη". Γιατί εξάλλου, αυτό που δημιουργούμε και εκφράζουμε με το σώμα και τα έργα μας, έχει προϋπάρξει μέσα μας, στο εσωτερικό μας τοπίο, που λέει και ο Αργεντίνος φίλος, Σίλο.

Με συγκίνησε πάντως το μήνυμα του Γ.Γ. του ΟΗΕ για την σημερινή ημέρα, που σου παραθέτω, καθώς συμφωνώ απόλυτα. Μάλιστα δεν σου κρύβω πως διαβάζοντάς το, ταυτίστηκα με αυτό που προτείνει καθώς όπως ήδη γνωρίζεις, είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν στη δύναμη της Παιδείας για τη δημιουργία ενός καλύτερου Κόσμου στην πράξη.

Ανθρώπινο Σήμα Ειρήνης - Αθήνα 2010 - Κόσμος Χωρίς Πολέμους και Βία
Φωτ.: Ανδρέας Δίζης

Μήνυμα του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε.

"Η Διεθνής Ημέρα Ειρήνης είναι η ώρα για αναστοχασμό - μια μέρα όπου επαναλαμβάνουμε την πίστη μας στη μη-βία και καλούμε σε μια παγκόσμια εκεχειρία. Ζητάμε από τους ανθρώπους παντού να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή, το μεσημέρι, τοπικής ώρα, για να τιμήσουμε εκείνους που σκοτώθηκαν σε συγκρούσεις και τους επιζώντες που ζουν με το καθημερινό τραύμα και τον πόνο.Φέτος δίνουμε έμφαση στην Εκπαίδευση για την Ειρήνη. Η Εκπαίδευση είναι ζωτική για την ενίσχυση της συνείδησης του παγκόσμιου πολίτη και την οικοδόμηση ειρηνικών κοινωνιών.Τον Ιούνιο, η Malala Yousafzai, η Πακιστανή μαθήτρια που έγινε στόχος δολοφονικής επίθεσης από τους Ταλιμπάν επειδή πραγματοποιούσε εκστρατεία για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, ήλθε στα Ηνωμένα Έθνη. Η Malala είπε: " Ένας δάσκαλος, ένα βιβλίο, ένα στυλό, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο." Αυτά είναι τα πιο ισχυρά όπλα.Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, το περασμένο έτος, ξεκίνησα την Παγκόσμια Πρωτοβουλία Πρώτα η Εκπαίδευση (Global Education First Initiative). Κάθε κορίτσι και κάθε αγόρι αξίζει να λάβει μια ποιοτική εκπαίδευση και να μάθει τις αξίες που θα τους βοηθήσουν να δουν τους εαυτούς τους ως μέρος μιας παγκόσμιας κοινότητας. Κυβερνήσεις και αναπτυξιακοί εταίροι εργάζονται για να φέρουν κάθε παιδί στο σχολείο και στη μάθηση για να εφοδιαστούν καλά για τη ζωή στον 21ο αιώνα. Υπάρχει νέα δυναμική σε χώρες με τις μεγαλύτερες ανάγκες, όπως εκείνες που επηρεάζονται από συγκρούσεις, οι οποίες είναι και το σπίτι των μισών από τα παιδιά που στερούνται εκπαίδευσης. Εκατομμύρια περισσότερα χρειάζονται καλύτερη σχολική εκπαίδευση.
Η εκπαίδευση των φτωχότερων και πιο περιθωριοποιημένων παιδιών θα απαιτήσει ισχυρή πολιτική ηγεσία και αυξημένη οικονομική δέσμευση. Ωστόσο η βοήθεια για την εκπαίδευση έχει μειωθεί για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία. Πρέπει να αντιστρέψουμε αυτή την μείωση, να σφυρηλατήσουμε νέες συνεργασίες, και να δώσουμε πολύ μεγαλύτερη προσοχή στην ποιότητα της εκπαίδευσης.
Σε αυτή τη Διεθνή Ημέρα Ειρήνης, ας υποσχεθούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας την αξία της ανεκτικότητας και του αμοιβαίου σεβασμού. Ας επενδύσουμε στα σχολεία και στους εκπαιδευτικούς που θα οικοδομήσουν ένα δίκαιο και χωρίς αποκλεισμούς κόσμο που αγκαλιάζει την ποικιλομορφία. Ας αγωνιστούμε για την ειρήνη και την υπεράσπισή της με όλες τις δυνάμεις μας."

Ενός λεπτού σιγής και αναστοχασμού & 100 λεπτά δράσης θα προσθέσω, γιατί η διαφορά ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, είναι η δράση! 

Εις το όνομα του υιού... και της θυγατρός...

Ξέρω, σου γράφω μετά από καιρό...

Το καλό είναι πως αυτό, η επικοινωνία μας δηλαδή, είχε "κενό" μόνο διαδικτυακά. Γιατί κατά τα άλλα, ευχαριστιέμαι τόσο πολύ την καθημερινότητά μας, που αλλάζει διαρκώς χάρη σε σένα.

Θαυμάζω την απίστευτη προσαρμοστικότητα, την εφευρετικότητα και την δίψα σου για να τα μάθεις όλα. Τώρα (όχι αύριο...)!

Μαζί με έναν κοινά αγαπητό φίλο στη δουλειά, τον Χάρη, συζητούσαμε ακριβώς αυτό: πως γίνεται αυτή η ικανότητα εφαρμογής της φαντασίας στην καθημερινότητα και στους ρόλους και στη δημιουργία που έχουμε ως παιδιά, χάνεται ξαφνικά μετά τα 5-6;

χμ...

Και πάλι, στο σχολείο, θυμηθήκαμε το πόσο διαφορά είχαν οι "ιδέες" ή οι "προτάσεις" μας από αυτές της τωρινής μας καθημερινότητας ως ενήλικοι... Πού πήγε αυτή η διάθεση για "μοίρασμα", για υποστήριξη; Αυτή η βαθειά επίγνωση (αν και με έλλειψη εμπειρίας ζωής) του δίκαιου και του άδικου;

φωτ. Εβίτα Παρασκευοπούλου

Όσα σε παινεύω, τα αναγνωρίζω σε όλα τα παιδιά στην ηλικία σου. Όλα, ανεξαιρέτως αν ζουν στην Ελβετία ή στο Σουδάν. (οι συγκρίσεις είναι για να ανακαλύψεις τις διαφορές...). Κάποιοι φίλοι Ανθρωπιστές στην Ιταλία, είχαν ιδρύσει πριν μερικά χρόνια μια οργάνωση με επίκεντρο την εκπαίδευση, και ο τίτλος της ήταν "Πόσοι Αϊνστάιν". Πόσοι "Αϊνστάιν" χάνονται κάθε χρόνο επειδή δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση; Πόσοι "Αϊνστάιν" χάνονται κάθε χρόνο, γιατί η εκπαίδευσή τους είναι πλήρως κατευθυνόμενη με αυστηρά οικονομικά, κοινωνικά ή θρησκευτικά κριτήρια στον κόσμο; Πόσοι "Αϊνστάιν" χάνονται κάθε χρόνο, επειδή στη μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών συστημάτων του κόσμου, οι μαθητές θεωρούνται ως "δοχεία" προς γέμισμα πληροφοριών; Πόσοι "Αϊνστάιν" χάνονται κάθε χρόνο, επειδή η κατεύθυνση της εκπαίδευσης είναι να δημιουργήσει καλούς αναπαραγωγούς των υπό κατάρρευση συστημάτων των παππούδων τους; (...και αν ρωτήσεις τους παππούδες, θα σου πουν "τώρα παιδί μου, ήρθε η σειρά σου να φτιάξεις τον δρόμο...").

Εις το όνομα του υιού και της θυγατρός λοιπόν, γίνονται καθημερινά μικρά "εγκλήματα" στο χώρο της εκπαίδευσης. Και για αυτό, ευθυνόμαστε οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί το ίδιο. Ως γονείς, ξεχνάμε πως τα παιδιά μας, περνούν με τους δασκάλους και τους καθηγητές τους περισσότερες ώρες από ότι μαζί μας. Ξεχνάμε πόσο δύσκολο είναι να συμπεριφερθείς σωστά σε 30 - 35 παιδιά καθημερινά, όταν εμείς "δυσκολευόμαστε" να συμπεριφερθούμε σωστά σε ένα ή δύο ή τρία παιδιά που έχουμε. Ξεχνάμε πως οι δάσκαλοι και οι εκπαιδευτικοί είναι και εκείνοι άνθρωποι με οικογένειες, προσωπικές ζωές και τις ίδιες κοινωνικές δυσκολίες.
Ως εκπαιδευτικοί, ξεχνάμε πως όταν είμασταν μαθητές, σιχαινόμασταν ο δάσκαλος ή ο καθηγητής μας, να μπαίνει στην αίθουσα για να κάνει το πρόγραμμα του σχολείου και μόνο αυτό. Ξεχνάμε πως είμαστε τα αμέσως πιο σημαντικά μετά τους γονείς πρότυπα ζωής για τους μαθητές μας. Ξεχνάμε πως είμαστε στο σχολείο για να ενισχύσουμε τη δημιουργικότητα και την εσωτερική πνευματικότητα των παιδιών, προτείνοντάς τους ένα βαθύτερο νόημα για τη ζωή, σε αντίθεση με την στείρα αναπαραγωγή των επιδερμικών σημερινών αξιών.

Και το χειρότερο...

Εις το όνομα του υιού και της θυγατρός, όσοι έχουν την νομοθετική εξουσία, ξεχνούν πως είναι εκεί που είναι, για να προστατέψουν το μέλλον της ανθρωπότητας, γιατί οι ίδιοι, ό,τι και να κάνουν, δεν θα αποφύγουν το κοινό μοιραίο. Ξεχνούν πως η μόνη ελπίδα για το μέλλον όλων μας, ακόμα και των ίδιων των δικών τους παιδιών ίσως, είναι η βελτίωση του παρόντος και του μέλλοντος όλων των παιδιών. Ξεχνούν πως η εκπαίδευσή σας, είναι η μεγαλύτερη εγγύηση για το μέλλον και όχι οι στρατιωτικές δαπάνες.

Αύριο, λάθος: σήμερα, θα πάρω λίγο χρόνο να δω τη ζωή με επίκεντρο εσένα και τις εκπαιδευτικές σου ανάγκες. Με τα δικά σου μάτια: ετοιμάσου να πιούμε μαζί ένα ποτήρι γάλα και να παίξουμε...(μήπως και χρησιμοποιήσω την υπόστασή σου καλύτερα την επόμενη φορά που θα βγω στο δρόμο).


 

Εκπαιδευόμενοι στη Μη Βία.

Α, πολύ ενδιαφέρον θέμα... Μόλις πριν λίγο συζητούσα με εκπαιδευτικό για το πως μπορούμε να δώσουμε μια κατεύθυνση προς την ανεκτικότητα και τη Μη Βία στην εκπαίδευση των παιδιών, των μελλοντικών ενηλίκων. Και δεν είναι η μόνη που την απασχολεί, ούτε ήταν η πρώτη φορά που συζητούσα κάτι τέτοιο με εκπαιδευτικούς... και γονείς θα πρόσθετα επίσης.

Ένα θέμα που θα συναντήσεις και εσύ σε πολύ λίγα χρόνια (ας μην ξεχνάω πως ήδη είσαι 1 έτους και 2 μηνών...) και για το οποίο και εγώ και η Εβίτα έχουμε αφιερώσει αρκετό χρόνο εντός και εκτός Ελλάδας, ώστε να μπορέσουμε να το εφαρμόσουμε πρώτα στην δική μας οικογένεια και ταυτόχρονα -μαζί με άλλους γονείς και εκπαιδευτικούς- σε όσο το δυνατόν περισσότερα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα.

Ουγκάντα 2007

Και έτσι, μετά και από τις συζητήσεις αυτών των ημερών, σκέφτηκα να σου γράψω για τις θεμελιώδεις σκέψεις και προτάσεις γύρω από αυτό το θέμα, ώστε να γνωρίζεις και το υπόβαθρο των συμπεριφορών μας προς εσένα. Συμπεριφορές από τις οποίες και εσύ κάποια στιγμή στη ζωή σου θα κληθείς από τον εαυτό σου να κρατήσεις τα θετικότερα σημεία, να "απορρίψεις" τα αρνητικά και να δημιουργήσεις το δικό σου ξεχωριστό δρόμο...

Πάμε?

Η έμπνευσή μας προέρχεται από τις ιδέες του Νέου Ανθρωπισμού, που συνοψίζονται στα εξής:

- Αναγνωρίζουμε τον Άνθρωπο ως κεντρική αξία και απασχόληση,
- Αναγνωρίζουμε την ισότητα των δικαιωμάτων για όλους τους ανθρώπους.
- Αποδεχόμαστε την προσωπική και πολιτισμική διαφορετικότητα.
- Επιθυμούμε να αναπτύξουμε τη γνώση πέρα από τα όρια που καθορίζονται ως απόλυτη αλήθεια τη σημερινή στιγμή. 
- Επιβεβαιώνουμε  τη διαφορετικότητα  ιδεών και πεποιθήσεων.
- Απορρίπτουμε όλες τις μορφές βίας.

Ουγκάντα 2007

Τί είναι η εκπαίδευση για εμάς και το πώς η βία αποκαλύπτεται στο πλαίσιο της εκπαίδευσης;

Θεωρούμε ότι εκπαίδευση δεν είναι το αποτέλεσμα των παρεμβάσεων που αποσκοπούν στον σχηματισμό της προσωπικότητας, σαν να ήταν ένα εύπλαστο πήλινο άγαλμα. Θεωρούμε πως ο άνθρωπος (και ένα παιδί επίσης) δεν είναι ένα άδειο κουτί που πρέπει να γεμίσει, αλλά είναι μια ενεργή συνείδηση, ικανή να μετατρέψει τον κόσμο με δικές του πράξεις.

Το λειτούργημα του εκπαιδευτικού έγκειται στο να ενεργοποιήσει τις νέες γενιές να αναπτύξουν ένα πολύμορφο και μετασχηματιστικό όραμα της πραγματικότητας, προωθώντας τη διεύρυνση και την ανάπτυξη των καλύτερων στοιχείων όλων των ανθρώπων.

Μια στοιχειώδης εκπαίδευση πρέπει να στοχεύει στην ανάπτυξη ενός τρόπου σκέψης με βάση τη συνοχή ανάμεσα στη σκέψη, το συναίσθημα και τη πράξη. Αυτό σημαίνει επίσης ότι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν αυτό που κηρύττουν, εγκαταλείποντας την υποκριτική ρητορική που δηλητηριάζει τις νέες γενιές.

Μέσα σε ένα αρχικό πλαίσιο η μη βίαιη πρακτική πρέπει να ξεκινήσει κατά κύριο λόγο από τη σχέση μεταξύ των ενηλίκων, με σκοπό να μεταδώσει ένα πρότυπο, αλλιώς όλα τα υπόλοιπα που μπορούμε να πούμε ή να κάνουμε, θα χάσουν την αξία τους. Επιπλέον, η εκπαίδευση θα πρέπει να διεγείρει την ευαισθησία και να διευκολύνει την συναισθηματική ανάπτυξη, διότι είναι πράγματι μέσω των συναισθημάτων που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του από την πλευρά της ευτυχίας. Στη συνέχεια θα έπρεπε να διδάσκεται πως να έρθουμε σε καλύτερη επαφή με το σώμα μας και να το ελέγχουμε με άνεση, μιας και είναι το μέσο έκφρασης της ανθρώπινης πρόθεσης.

Η βία στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, αποκαλύπτεται μέσω: μιας παθητικής θεώρησης της πραγματικότητας, τη μετάδοση απόλυτων αληθειών, «οδηγίες» και επιβολή, ομοιομορφία, συντηρητισμό, την υποτίμηση του εαυτού μας και των άλλων, με τον «αυθεντισμό».

Η κουλτούρα της ενεργής μηβίας αναπτύσσει μια παιδαγωγική όπου η προσοχή δεν τίθεται μόνο στον τρόπο μάθησης και διδασκαλίας (την μέθοδο), αλλά και στο περιεχόμενο και στην κατεύθυνση που θέλουμε να δώσουμε σε όσους εκπαιδεύονται σε αυτή την κουλτούρα. Η μάθηση, τόσο στη μορφή της όσο και στις βάσεις και στην κατεύθυνσή της, είναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία μιας κουλτούρας.

Οχρίδα 2009

Κατά συνέπεια, προτείνουμε:
Να καταστήσουμε ικανό όλον τον κόσμο και κατά προτεραιότητα τις νέες γενιές, στην άσκηση μιας πλουραλιστικής και ενεργής ματιάς στην πραγματικότητα, ώστε το βλέμμα μας να προσμετρά τον κόσμο όχι μόνο ως συγκεκριμένη πραγματικότητα αλλά και ως το πεδίο όπου ο άνθρωπος δρα διαμορφώνοντάς το και εξανθρωπίζοντάς το.

Καμία ανθρώπινη πράξη δε μπορεί να διαχωριστεί από το συναισθηματικό περιβάλλον που τη συνοδεύει. Όταν σκεφτόμαστε, καταλαβαίνουμε, μιλάμε, χορεύουμε, παίζουμε, κτλ, αυτό γίνεται πάντα στη βάση ενός ιδιαίτερου συναισθηματικού τρόπου ύπαρξης στον κόσμο. Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι μια γνήσια εκπαίδευση και μια κουλτούρα εν γένει δε μπορεί να έχει ως μοναδικό κέντρο ό,τι είναι λογικό και διανοητικό, ενώ ως δευτερεύον ό,τι είναι συναισθηματικό και κινητήριο.

Μιλάνο 2009

Μια πρόταση λοιπόν για προσωπική και κοινωνική εφαρμογή, μπορεί να έχει τους εξής άξονες:
- Δημιουργία ομάδων δράσης για την προώθηση της ενεργής μηβίας στο εκπαιδευτικό περιβάλλον
- Μελέτη της προσωπικής κατάστασης των εμπλεκομένων στην εκπαίδευση (εκπαιδευτικών και γονέων) για την καλλιέργεια καλύτερων και μηβίαιων σχέσεων εντός και εκτός σχολείων. (σεμινάρια για τη μηβία)
- Παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού για την προώθηση των αρχών της μηβίας και της ανεκτικότητας στα παιδιά και τους νέους, σε καθημερινή βάση.
Εύχομαι να σε βοήθησα λίγο ακόμα με όλα τα παραπάνω και ελπίζω να έχεις μάθει πια πως μου αρέσει μερικές φορές να μιλάω ασταμάτητα...