Το φτωχό 1%

Πριν μερικά χρόνια Ηλία μου, είχαμε, οι γονείς σου, την "πολυτέλεια" να πραγματοποιούμε αποστολές ανθρωπιστικού και κοινωνικού χαρακτήρα σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής...

Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι, το 2002, στην Κένυα. Η πτήση έφτασε στο Ναϊρόμπι αργά το βράδυ, και έτσι το σκοτεινό πέπλο του, μου έκρυψε το πραγματικό πρόσωπο της πρωτεύουσας... Όταν ξημέρωσε, κοίταξα από το παράθυρο του ξενοδοχείου μου και είπα "εντάξει, βλέπει προς τους πίσω δρόμους, που δεν είναι και ό,τι καλύτερο και σε άλλες πόλεις που έχω πάει...". Λίγο μετά, μαζί με τη νονά σου και έναν Κενυάτη φίλο συνοδεία, διασχίζοντας την πόλη για να πάμε στο σταθμό των λεωφορείων, απλά επαναλάμβανα από μέσα μου "...δεν μπορεί, στον άλλο δρόμο θα είναι καλύτερα... δεν μπορεί, στον άλλο δρόμο θα είναι καλύτερα... ".

Δεν ήταν. Πουθενά.

Κένυα, 2008

Τότε, η Κένυα, η Ουγκάντα και άλλες "λεηλατημένες" χώρες της Αφρικής και της Ασίας, ήταν από γαμήλιοι προορισμοί έως απλά "ανύπαρκτες" για τους Έλληνες (μην πω για όλη την Ευρώπη...).

Σήμερα, η λεηλασία μας χτύπησε την πόρτα. Και έτσι, περίπου 500.000 παιδιά ζουν στο όριο της φτώχειας, ή κάτω από αυτό. Προφανώς, το ίδιο και οι γονείς τους. Μια πρόσφατη "βόλτα" στην Αθήνα, την πρωτεύουσα, με έκανε να επαναλάβω τα ίδια ακριβώς λόγια που έλεγα τότε στο Ναϊρόμπι: "...δεν μπορεί, στον άλλο δρόμο θα είναι καλύτερα... δεν μπορεί, στον άλλο δρόμο θα είναι καλύτερα... ".

Αλλά δεν ήταν. Πουθενά.

από το lifo.gr

Άλλες χρονιές, αυτή την ημέρα που είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση της φτώχειας, οι "επίσημες" υποστηρίξεις και "φαίνεσθαι" δωρεές, ήταν ψωμοτύρι. Ήταν, έστω και αυτό, μια πράξη "αλληλεγγύης" προς όσους υποφέρουν από την οικονομική φτώχεια. Σήμερα, αυτό που όλοι οι "επίσημοι" προσπαθούν, είναι ακριβώς το αντίθετο: πως να κάνουν αυτά τα νούμερα μεγαλύτερα! Όχι στην Αφρική, στην Ελλάδα!!!

Ο Γκάντι είχε πει πως "η πείνα, είναι η ύψιστη μορφή βίας που μπορείς να επιβάλεις σε μια χώρα". Και είχε δίκιο. Τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι που υποσιτίζονται στην Ελλάδα, μια χώρα που από την ιδία της παραγωγή μπορεί να καλύψει το 80% ή και περισσότερο, των διατροφικών της αναγκών, είναι πάνω από το 20% του πληθυσμού και αυτό ανεβαίνει ανάλογα με τα νούμερα των ανέργων αλλά και των υποαπασχολούμενων.

Υπάρχει απάντηση; Σε αυτή την τεράστια, πραγματικά τεράστια, οικονομική (και κατ'επέκταση ψυχολογική) βία που δεχόμαστε καθημερινά, ώρα με την ώρα, από τους νόμους, τους κρατικούς θεσμούς και μια μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ;

Υπάρχει!

Αύριο που θα πάμε στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, ας θυμηθούμε πως την φτώχεια την κουβαλάνε αυτοί, και όχι εμείς. Μέσα στην καρδιά και το μυαλό τους. Μέσα στις καρδιές και τα μυαλά μας.

Εξάλλου, πως να το κάνουμε, είμαστε το 99% και αυτοί είναι το φτωχό 1%!!!

Κόσμος Χωρίς Πολέμους και Βία - ΑΟΡΑΤΟΙ - 2010

Το όνομά μου είναι Nestory...

Σήμερα υιέ μου δεν θα μιλήσω για μένα και για σένα. Σήμερα θα σου μιλήσω για έναν φίλο, που βρίσκεται σε μια γειτονιά λίγο πιο Νότια από τη δική μας.

Εκεί στο Νότο λοιπόν, σε μια μεγάλη χώρα που λέγεται Κένυα, σε μια μεσαία πόλη που λέγεται Κισούμου, σε ένα μικρό σπίτι, υπάρχει ο Nestory. Ή αλλιώς... Νέστορας! 

Συναντηθήκαμε πριν μερικά χρόνια, όπου πήγαμε μαζί στα χωριά της γεννέτηράς του, στην περιοχή West Kadem, σύνορα με την Τανζανία. Εκεί, με την αμέριστη υποστήριξή του, ως μέλη του Ανθρωπιστικού Κινήματος, οργανώσαμε δράσεις μαζί με τους κατοίκους, για την καταπολέμηση της ελονοσίας, για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης, για την παροχή πόσιμου νερού και την εκπαίδευση στη Μη Βία, μέσω της τεχνικής της αυτο-οργάνωσης.

Ένα πλάνο εργασίας που κράτησε πάνω από 6 χρόνια και που είχε ως αποτέλεσμα την εκπαίδευση περίπου 20.000 ανθρώπων για την αντιμετώπιση της ελονοσίας, τη δημιουργία ενός αυτοδιαχειριζόμενου σχολείου και το ξεκίνημα μιας δράσης για πόσιμο καθαρό νερό για όλους, μιας και το νερό από την λίμνη Βικτώρια που είναι δίπλα τους, είναι αμφίβολης ποιότητας πια... Τα μαθήματα για τη Μη Βία από την άλλη, φάνηκαν εξαιρετικά χρήσιμα μάλλον, όταν το 2008 στην περιοχή του, ξέσπασαν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ δύο φυλών και μέλη και από τις δύο (ανάμεσά τους και ο Nestory) δημιούργησαν "κέντρα μη βίας και συμφιλίωσης" ώστε να σταματήσουν τις ακρότητες.

Ο Nestory, κάθε φορά που ταξιδέψαμε στην Κένυα για αυτό το πρόγραμμα, ήταν εκεί. Ακόμα και όταν το πρόγραμμά του ήταν γεμάτο μαθήματα, έβρισκε τρόπο να μας συνοδέψει 8 ώρες μακρυά από το Κισούμου στα χωριά της περιοχής καταγωγής του. Αλλά ποιός είναι ο Nestory; Κενυάτης της φυλής Λούο (μιας από της αρχαιότερες φυλές της Αφρικής και εφευρέτες ενός από τα αρχαιότερα μουσικά όργανα), έχει 8 (!) παιδιά και είναι διευθυντής στο δημοτικό σχολείο της περιοχής του με περίπου 1000 μαθητές και 24 δασκάλους... Η δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Κένυα ήταν επί πληρωμή μέχρι και το 2004, όπου έγιναν οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές στη χώρα και άλλαξε ο Πρόεδρος, κάνοντας δεκτό το χρόνιο αίτημα των δασκάλων για δημόσια δωρεάν πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Αίτημα που το "πλήρωσαν" αρκετές φορές με βίαιη καταστολή και στο οποίο ο Nestory πρωτοστατούσε στην περιοχή του.

Η τελευταία φορά που μιλήσαμε από κοντά ήταν το 2008, όταν ξανασυναντηθήκαμε στο 2ο Αφρικανικό Ανθρωπιστικό Φόρο στο Ναϊρόμπι και μετά στην πόλη του, Κισούμου, για να δούμε πως μπορούμε να συνεχίσουμε το έργο μας στο σχολείο που είναι διευθυντής αυτή τη φορά.

3 χρόνια μετά, ο Nestory ζητάει τη βοήθειά μου. Πρώτη φορά, μετά από σχεδόν 10 χρόνια γνωριμίας.

Επιβιώνοντας από ένα πολύ άσχημο αυτοκινητιστικό ατύχημα και προσπαθώντας να σώσει τους δύο μεγαλύτερους γιούς του από τα ναρκωτικά (κάτι που κατάφερε τελικά όπως μου έγραψε με τη βοήθεια ειδικών κέντρων και γιατρών), "έριξε" την περηφάνια του και μου ζήτησε την οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια. "Γνωρίζω πως το κόστος ζωής και οι συνθήκες στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά δύσκολες αυτή τη περίοδο, αλλά θέλησα να εξαντλήσω και αυτή την πιθανότητα για υποστήριξη" μου έγραψε.

Αύριο, θα πάω στο ταχυδρομείο, και θα του στείλω χρήματα, μέσω Western Union σε ένα από τα πρακτορεία που έχει στο Kisumu, Kenya. Ακριβώς όπως άνοιξαν το δικό τους πορτοφόλι για μένα φίλοι και συγγενείς που δεν τους περίσσευαν επίσης.

Θα καλέσω όλες τις φίλες και όλους τους φίλους που ξέρω, να κάνουν το ίδιο, με όποιο ποσό μπορούν, ειδοποιώντας με παράλληλα για να τον ενημερώσω να τα παραλάβει.

Ο Nestory Otieno στο σπίτι του μαζί με τον μικρότερο γιό του, 2008.

 Το όνομά του είναι Nestory Otieno...

Και είναι πιο κοντά μας από όσο φαίνεται στο χάρτη!