Αγαπητέ Άγιε Βασίλη...

"...θα ήθελα να μου φέρεις ένα Μαγικό Καπέλο!"

Αυτή είναι η ευχή σου για φέτος. 

Τόσο απλή και τόσο βαθειά ταυτόχρονα! 

Ξέρεις, ίσως αυτό χρειάζεται να ζητήσουμε όλοι για το 2013. Γιατί πολύ μας προβλημάτισε η χρονιά που πέρασε, με αφορμή τις τεράστιες "εξωτερικές" δυσκολίες που συναντήσαμε όλοι, μικροί και μεγάλοι. Μια αφορμή ήταν για όλους μας, να αναθεωρήσουμε πολλές από τις "εικόνες" και τους "ρόλους" που είχαμε υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια μέσα στη μηχανικότητά μας. Και το παρελθόν που φεύγει, δεν έχει να μας διδάξει σχεδόν τίποτα καινούργιο. Ίσως μόνο την μεγάλη ανάγκη για να το αλλάξουμε όπως ποτέ άλλοτε!

Μια αφορμή για μένα και η ύπαρξή σου, για να πάρω λίγα λεπτά χρόνο και να σου γράψω αυτές τις γραμμές. Να σκεφτώ και να νοιώσω τα όσα έγιναν και τα όσα θα ήθελα να γίνουν. Και έτσι απλά και βαθειά, με έμπνευση εσένα, ζήτησα βαθειά μέσα μου για μένα και τον κόσμο για το μέλλον, μία λέξη, μόνο μία... 

Υπέρβαση! 

Το μέλλον είναι ήδη εδώ!

Αυτό θέλω για το μέλλον! Αυτό χρειάζομαι! 
Υπέρβαση στις "εικόνες" και τους "ρόλους". 
Υπέρβαση στις αξίες και υπέρβαση στον εγωϊσμό και την απάθεια. 
Υπέρβαση στην πίστη μου στις δυνατότητες όλων μας. 
Υπέρβαση - γιατί όχι - στην πολιτική και την οικονομία. 
Υπέρβαση για μένα, για σένα, για όλους. 
Υπέρβαση στον τρόπο που "βλέπω" τον διπλανό μου. 
Υπέρβαση στη σκέψη, το συναίσθημα και τις πράξεις μου!

Πάρτε λίγα λεπτά χρόνο, κοιτάξτε το παιδί έξω και μέσα σας και ας "φτιάξουμε" λοιπόν τα "μαγικά καπέλα" μας. Ο καθένας ξέρει βαθειά μέσα του τα σωστά "μέτρα" για το δικό του. Και όλοι μαζί, να τα ενώσουμε, για να υπερβούμε και αυτή την κοινωνία που πλέον δεν μπορεί να χωρέσει τις καρδιές και την φαντασία μας! 

Υπέρβαση για όλους και για όλα!!! Πάμε!!!

*καλή χρονιά!

It's time to fly!

Πριν μερικές ημέρες, μου έδειξες το δρόμο...

φωτ. Εβίτα Παρασκευοπούλου

Πλησίαζαν εκλογές, οι πιο σημαντικές για τη χώρα μετά τη δικτατορία του 1967.

Το δάχτυλό σου μου έδειχνε το μέλλον. Το βλέμμα σου ήταν αυτό που χρειάζεται η χώρα. Αυτό που χρειαζόμαστε όλοι μας, για τις ζωές μας και για το μέλλον μας.

Ήταν χωρίς το "βάρος" του παρελθόντος, ανοικτό σε νέες προοπτικές που μόνο νέα μυαλά μπορούν να δώσουν. Εξάλλου ο Καλίλ Γκιμπράν (υπάρχουν και μη Έλληνες εκπληκτικοί συγγραφείς, τί να κάνουμε...) το είχε περιγράψει τέλεια: "...μπορείτε να προσφέρετε στέγη στα παιδιά σας, αλλά να ξέρετε πως αυτά κατοικούν ήδη σε σπίτια που ούτε στα πιο τρελά σας όνειρα δεν μπορείτε να φανταστείτε!".

Μου θύμισες επίσης πως οι νέες γενιές είναι οι μόνες που κάνουν τις άλλες να "τρέχουν" πίσω τους, οι μόνες που συμπαρασύρουν σε νέα μονοπάτια ολόκληρη την ανθρωπότητα, ακριβώς τη στιγμή που οι πεπατημένες οδοί, αρχίζουν να χάνουν τα δέντρα τους και να γεμίζουν αράχνες...

Δεν μπόρεσες να με απαλλάξεις από το δικό μου "βάρος" του παρελθόντος. Μπόρεσες όμως να θυμηθώ πως η κοινωνία εξελίχθηκε μόνο όταν έκλεισε οριστικά την πόρτα της στις αποτυχημένες πρακτικές, πολιτικές, συνήθειες και αξίες του κάθε παρελθόντος. Μπόρεσες να μου δώσεις πίστη στο μέλλον!

"Αγαπώ, κατά μια έννοια, μπορεί να είναι δημιουργώ με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον" που έγραψε και ο Σίλο. Και αν δεν το ακολουθήσω, όπως μου το έδειξες, τότε θα βιώσω ακόμα μια μεγάλη αντίφαση, μέσα μου και στην κοινωνία...

Οι αξίες και τα βίαια συστήματα του παρελθόντος έχουν πεθάνει και ζούμε την κηδεία τους, ενώ άλλοι προσπαθούν να δημιουργήσουν διάφορους νέους "Φρανκεστάιν" με τα διασκορπισμένα μέλη τους ανά την υφήλιο. Το παρελθόν είναι παρελθόν. Δεν ξεχνάμε, μόνο συμφιλιωνόμαστε για να προχωρήσουμε με περισσότερη ενέργεια προς το μέλλον. 

Ήρθε η ώρα να πετάξουμε!  

Υ.Γ. Τα αποτελέσματα των εκλογών σε επιβεβαίωσαν, εσένα και όλα τα παιδιά. Το παρελθόν είναι πίσω μας, και καλώς... Λίγη περισσότερη πίστη στο μέλλον θα φέρει περισσότερη δράση και το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα!