Σπορομπάλκονα...

Ζούμε μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση μέσα σε δύο μήνες.
Δεν είναι εύκολο καθόλου. Για κανέναν μας να ξέρεις.
Γιατί μας πιέζουν, μας εκβιάζουν, μας φοβίζουν.
Κάθε μέρα.
Κάθε δευτερόλεπτο.
Από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, το διαδίκτυο.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, πρέπει να ψηφίσουμε γιέ μου. Και λέω "πρέπει" συνειδητά. Όχι πως με εκφράζει το παρόν εκλογικό σύστημα, αλλά σίγουρα είναι πολύ καλύτερο από περισσότερο αυταρχικά καθεστώτα και "τέλειο" μπροστά σε όλες αυτές τις χώρες που οι κάτοικοί τους δεν μπορούν ούτε καν να προφέρουν τη λέξη "εκλογές"  (και αν με ρωτήσεις, θα σου ζητήσω να ανατρέξεις σε παλαιότερη ανάρτηση για την Άμεση Δημοκρατία, αυτό που θέλουμε αλλά δεν έχουμε...).

Κάθε υποψήφιο κόμμα, χρησιμοποιεί όλες τις μεθόδους που υπάρχουν διαθέσιμες για να μας "πείσει" πως το πρόγραμμά του είναι το καλύτερο. Σε αυτό το τελευταίο σημείο βέβαια, υπάρχουν μερικά "σκοτεινά" μέρη όπως π.χ. αν μας έχει παρουσιάσει πρόγραμμα και όχι απλά κριτική έναντι των υπολοίπων, αν μας έχει παρουσιάσει ξεκάθαρο πρόγραμμα και όχι την συντέλεια του κόσμου για τους υπόλοιπους, αν μας έχει παρουσιάσει δημοκρατικό πρόγραμμα και όχι ναζιστικό...

Μία βασική μέθοδος, δεν ξεπεράστηκε ακόμα... Αυτή του μπαλκονιού...

Εγώ λοιπόν θα ψηφίσω αυτή την πρόταση, όπου έκανε το μπαλκόνι να μοιάζει με την παραπάνω φωτογραφία. Φωτεινό και ελπιδοφόρο. Θα απορρίψω όσα μπαλκόνια μίλαγαν με καταστροφολογία, ελιτισμούς, μισαλλοδοξία, γιαπισμούς ή μοιρολατρεία. Γιατί κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι καλά εχέγγυα για ένα θετικό μέλλον για όλους παρά μόνο για λίγους.

Αυτός που σπέρνει από το μπαλκόνι τον φόβο, θα θερίσει βία... και η βία είναι το πρόβλημα, όχι η λύση.

Και εμείς αγαπάμε τη ζωή χωρίς φόβο! 

It's time to fly!

Πριν μερικές ημέρες, μου έδειξες το δρόμο...

φωτ. Εβίτα Παρασκευοπούλου

Πλησίαζαν εκλογές, οι πιο σημαντικές για τη χώρα μετά τη δικτατορία του 1967.

Το δάχτυλό σου μου έδειχνε το μέλλον. Το βλέμμα σου ήταν αυτό που χρειάζεται η χώρα. Αυτό που χρειαζόμαστε όλοι μας, για τις ζωές μας και για το μέλλον μας.

Ήταν χωρίς το "βάρος" του παρελθόντος, ανοικτό σε νέες προοπτικές που μόνο νέα μυαλά μπορούν να δώσουν. Εξάλλου ο Καλίλ Γκιμπράν (υπάρχουν και μη Έλληνες εκπληκτικοί συγγραφείς, τί να κάνουμε...) το είχε περιγράψει τέλεια: "...μπορείτε να προσφέρετε στέγη στα παιδιά σας, αλλά να ξέρετε πως αυτά κατοικούν ήδη σε σπίτια που ούτε στα πιο τρελά σας όνειρα δεν μπορείτε να φανταστείτε!".

Μου θύμισες επίσης πως οι νέες γενιές είναι οι μόνες που κάνουν τις άλλες να "τρέχουν" πίσω τους, οι μόνες που συμπαρασύρουν σε νέα μονοπάτια ολόκληρη την ανθρωπότητα, ακριβώς τη στιγμή που οι πεπατημένες οδοί, αρχίζουν να χάνουν τα δέντρα τους και να γεμίζουν αράχνες...

Δεν μπόρεσες να με απαλλάξεις από το δικό μου "βάρος" του παρελθόντος. Μπόρεσες όμως να θυμηθώ πως η κοινωνία εξελίχθηκε μόνο όταν έκλεισε οριστικά την πόρτα της στις αποτυχημένες πρακτικές, πολιτικές, συνήθειες και αξίες του κάθε παρελθόντος. Μπόρεσες να μου δώσεις πίστη στο μέλλον!

"Αγαπώ, κατά μια έννοια, μπορεί να είναι δημιουργώ με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον" που έγραψε και ο Σίλο. Και αν δεν το ακολουθήσω, όπως μου το έδειξες, τότε θα βιώσω ακόμα μια μεγάλη αντίφαση, μέσα μου και στην κοινωνία...

Οι αξίες και τα βίαια συστήματα του παρελθόντος έχουν πεθάνει και ζούμε την κηδεία τους, ενώ άλλοι προσπαθούν να δημιουργήσουν διάφορους νέους "Φρανκεστάιν" με τα διασκορπισμένα μέλη τους ανά την υφήλιο. Το παρελθόν είναι παρελθόν. Δεν ξεχνάμε, μόνο συμφιλιωνόμαστε για να προχωρήσουμε με περισσότερη ενέργεια προς το μέλλον. 

Ήρθε η ώρα να πετάξουμε!  

Υ.Γ. Τα αποτελέσματα των εκλογών σε επιβεβαίωσαν, εσένα και όλα τα παιδιά. Το παρελθόν είναι πίσω μας, και καλώς... Λίγη περισσότερη πίστη στο μέλλον θα φέρει περισσότερη δράση και το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα!