Υπάλληλος βαριάς, πολύ βαριάς, βιομηχανίας...

Κανονικά, θα έπρεπε να σου γράφω κάθε μέρα. 
Αλλά δεν προλαβαίνω... 
Όχι γιατί δουλεύω, δεν δουλεύω τώρα... 
Ούτε γιατί είμαστε συνέχεια μαζί... 
Απλά δεν προλαβαίνω τα όσα συμβαίνουν κάθε μέρα δίπλα μας. Και δεν αναφέρομαι στο αν έχει ήλιο ή συννεφιά, ή αν ήρθαν οι εκπτώσεις (ε και;) 

Αλλά αυτό το θεματάκι σήμερα, είναι από αυτά που με αγγίζουν πολύ προσωπικά. Όχι μόνο ως επαγγελματία, αλλά και ως ανθρωπιστή... 

Χρόνια τώρα ο Πολιτισμός στην Ελλάδα, θεωρείται η "βαριά βιομηχανία" του τόπου. Κάθε λογής πολιτικός, πολιτικάντης και πολιτικοδήθεν, δεν χάνει ώρα και στιγμή να μη το μνημονεύσει. Ειδικά όταν "θίγεται" η "εθνική περηφάνια", "η εθνική ταυτότητα" και άλλα τέτοια κενής έννοιας λεκτικά πυροτεχνήματα που βγαίνουν από το στόμα τους. 

Η πραγματικότητα τα τελευταία 20 χρόνια τουλάχιστον που βιώνω από πρώτο χέρι, στον χώρο της πολιτιστικής κληρονομιάς, είναι Ηλία μου η "πίσω αυλή" της ...βαριάς βιομηχανίας. 

Άνθρωποι που εργάζονται με μεράκι, με αγάπη για το πιο μικρό και ανεπαίσθητο αντικείμενο που φέρει μια μοναδική ιστορία ως τις μέρες μας, απαξιώνονται καθημερινά από το ίδιο το κράτος που τους προσλαμβάνει ως "επιστημονικό προσωπικό υψηλής εξειδίκευσης"... 

Θήβα 2013 - Φωτ. Νίκος Στεργίου

Οι υπάλληλοι του ΥΠΠΟ, μέχρι και το 1995 που εφαρμόστηκε το πρώτο "ενιαίο" μισθολόγιο στο Δημόσιο τομέα, ήταν οι προτελευταίοι σε ύψος αποδοχών, πριν από τους υπαλλήλους του υπουργείου Γεωργίας. Λογικό; Φυσικά, είπαμε, ο Πολιτισμός και η Φύση και τα αγροτικά προϊόντα, κύριοι λόγοι τουριστικής ανάπτυξης, είναι η βαριά βιομηχανία, και άρα οι "εργάτες" της θα έχουν τους ανάλογους μισθούς. Έχεις διαβάσει εσύ ποτέ, αξιοπρεπείς μισθούς για "εργάτες βαριάς βιομηχανίας"; Ποτέ...

Πριν 10 χρόνια, το ΥΠΠΟ, λειτουργούσε με 4000 κενές οργανικές θέσεις, που συμπλήρωνε με 2.500 συμβασιούχους όλων των ειδικοτήτων κάθε χρόνο. Παράλογο; Καθόλου, μιας και με αυτή την τακτική, "εγκλώβιζε" σταθερά μια μερίδα της κοινωνίας σε πελατειακές σχέσεις. Και για την αποφυγή "εκρήξεων", μονιμοποιούσε μερικούς από αυτούς ανά δέκα με δεκαπέντε χρόνια... 

Θήβα 2013 - Φωτ. Νίκος Στεργίου

Το 2013, σωτήριο έτος success story, απολύθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, μόνιμοι σχεδιαστές των αρχαιολογικών υπηρεσιών, και έτσι, έμειναν μόλις 33 για να εξυπηρετήσουν 66 υπηρεσίες. Παράλογο; Καθόλου, μιας και οι διαδικασίες fast track για τα μεγάλα τεχνικά έργα, μετέφεραν αρμοδιότητες από τις εφορείες αρχαιοτήτων, στις τεχνικές εταιρείες. Τα έργα που έχει στην επιστασία της όμως η αρχαιολογική υπηρεσία και αφορά την πλειοψηφία των σωστικών ανασκαφών, ποιός θα τα σχεδιάσει; Μα φυσικά, ο μισός σχεδιαστής που δεν απολύθηκε. (πρακτικά, για να καταλάβεις, μισός σχεδιαστής ανά νομό περίπου...)

Θήβα 2012 - Φωτ. Νίκος Στεργίου

Θυμάμαι ακόμα, μια περίοδο που δόθηκε η δυνατότητα να προσληφθούν συνάδελφοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου, πριν από 5 με 8 χρόνια. Τότε, υπήρχε ο όρος "πάγιες και διαρκείς ανάγκες". Τώρα πια, λένε πως η βαριά βιομηχανία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, δεν έχει τέτοιες ανάγκες. Γιατί απλά σχεδιάζουμε το μέλλον με την οπτική του περασμένου αιώνα: την κληρονομιά μας την θάβουμε ή την αποθηκεύουμε για να την βρούνε σε ανασκαφές ξανά, μετά από 200 χρόνια... 

Πόσο ρεαλιστικά φαίνονται τα ουτοπικά λόγια του Μανώλη Ρασούλη: η Ελλάδα πρέπει να γίνει η Ελβετία του Πολιτισμού! 

Θήβα: Last Report...

Μεγάλες αλλαγές ζεις μαζί μας Ηλία -Αχιλλέα μου.

Δέσμιος και εσύ χωρίς να το γνωρίζεις, μιας σουρεάλ αντίφασης (όχι και μοναδικής) στην Ελλάδα του 2013. Της Ελλάδας, που θεωρεί τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό ως την "βαριά βιομηχανία" της.

Και ορθώς πιστεύει. Λάθος πράττει όμως... Πως; Αρκεί κανείς να σκεφτεί πως οι συμβασιούχοι συντηρητές αρχαιοτήτων που εργάζονται για το Υπουργείο Πολιτισμού, είναι 2πλάσιοι των αντίστοιχων μονίμων. Όχι στη Μοζαμβίκη, στην Ελλάδα εννοώ, you know: Greek, Democracy, Archaeology, History etc etc...

"Father & Son", Θήβα, 2013, Νίκος Στεργίου. 

Το νέο Μουσείο στη Θήβα, χρειάζεται περίπου ένα χρόνο ακόμα μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες επανέκθεσης. Εργασίες που ξεκίνησαν το 1999, με την ανασκαφή στο οικόπεδο του Μουσείου, στο βορειότερο σημείο της Καδμείας ακρόπολης...

Είχα την ευκαιρία να εργαστώ για τη συντήρηση των λίθινων αντικειμένων που πρόκειται να εκτεθούν στη νέα έκθεση, καθώς και άλλων που δεν θα τα δουν ποτέ ξανά, ίσως μόνο μερικοί μελετητές. Αυτή η εργασία μου έδωσε την χαρά επίσης να συνεργαστώ στο πεδίο με έναν παλιό μου συμμαθητή της σχολής και συνοδοιπόρο στο σωματείο που είχαμε στήσει προ δεκαετίας.

Η συντήρηση των αντικειμένων δεν έχει ολοκληρωθεί και τώρα που σου γράφω. Άγνωστο πότε, σίγουρα όμως μέχρι τα εγκαίνια, που έχουν παραταθεί προς άγνωστο χρονικό ορίζοντα, μιας και η εταιρεία που έχει αναλάβει το στήσιμο των χώρων και των προθηκών, αλλά και το μουσείο το ίδιο, έχουν ξεπεράσει και την δεύτερη νόμιμη παράταση...

Η Θήβα, που "φιλοξενεί" από την αρχαιότητα τον έναν από τους δύο διεθνώς γνωστούς τραγικούς κύκλους, φιλοξένησε και εμάς για 2μιση χρόνια... Τώρα, θα ζήσουμε και εμείς επιτέλους, το success story του Πρωθυπουργού μας: ανεργία. Σαν κι εμένα, χιλιάδες, με την ίδια αγωνία: αυτή της επόμενης σύμβασης... Ο κλάδος που φέρνει εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, τρώει τα "παιδιά" του.

Και έτσι στυγνά κλείνει το κεφάλαιο "Θήβα" στη ζωή μας.

Αύριο είναι μια άλλη μέρα. Θήβα, καληνύχτα.

Υ.Γ. Καλημέρα Ηλιούπολη!

(Ω, πόσο λατρεύω τις "άλλες" μέρες!!!!)